ما داشتيم غرق مي شديم نه اينكه قايقمون سوراخ بشه نه، چون اصلا ما قايق نداشتيم ،جالبه دوستم از غرق شدن هراسي نداشت اون اصلا به غرق شدن فكر نمي كرد اما من ميترسيدم نه اينكه اون از من شجاعتر باشه شايد هم باشه اما اون ساحل رو پيدا كرده بود اون به اينده فكر نمي كرد نه اينكه آينده نگر نباشه نه، اون حتي روزها و ساعتها را احساس نمي كرد اون لحظه به لحظه زندگي مي كرد اين من بودم كه به جاودانگي فكر مي كردم واز لحظه ها غافل،جالبه من در قبال غرق شدن اون احساس گناه مي كردم غافل از اينكه اون از غرق شدن لذت مي برد ...
شايد ديگه اينجا ننويسم شايد هم بنويسم شايد يه جا ديگه بنويسم شايد يه طور ديگه بنويسم شايد... اين اولين پست وبلاك خوشه است احساس مي كنم تازه شروع كردم
تا حالا سرگردان شدید؟.... تا حالا آوارگی کشیدید ؟... تا حالا احساس کردید که آنقدر تنها شدید که احساس بیگانگی با خودتون بکنید...تا حالا احساس بی هویتی بتون دست داده ؟ ویا تا حالا شده کسی یا اتفاقی ، مذهب و فرهنگ وهویتتون را به چالش بکشه... شده
ايلياد چرا دست از سر ما بر نمي داري آخه اين چه فيلمي بود دادي ما نگاه كرديم(ايلياد دوستمه فيلم بادبادك باز واسم اورده بود كه نگاه كنم...) فيلم واقعيت محض بود و من همواره از واقعيت گريزان....
